Σήμερα ο τρόπος που τοποθετείται κάθε κόμμα στο ευρύτερο πολιτικό περιβάλλον δεν σχετίζεται με κάποια ηθική ή αξιακή προτίμηση, αλλά με την ίδια την πολιτική πραγματικότητα.
Κάθε αγώνας για εξουσία είναι σκληρός και γίνεται σκληρότερος όταν προστίθενται ιστορικές διαιρετικές τομές, δημαγωγικός λαϊκισμός και νοσηρός «συναισθηματισμός».
Κάτω από αυτές τις συνθήκες ο Μητσοτάκης, ύστερα μάλιστα από σημαντικές δημοσκοπικές απώλειες, επιχειρεί να βελτιώσει τη σχέση του με το κομμάτι εκείνο της κοινωνίας που του έχει γυρίσει την πλάτη και να αποκαταστήσει την αύρα αισιοδοξίας που περιέβαλλε την κυβέρνησή του όταν ανέλαβε την εξουσία το 2019.
Αντιλαμβάνεται τη μοναξιά του σε ένα πολύ δύσκολο σημείο στο μέσον της δεύτερης θητείας του, όπως επίσης ότι η πολιτική ηγεμονία δεν μπορεί να στηριχθεί μόνο στην ανάμνηση επιτυχιών του παρελθόντος ή στην απουσία αντιπάλου.
Στόχος θα πρέπει να είναι, η κοινωνία να πεισθεί ότι παρά τις δυσκολίες υπάρχει σχέδιο με προοπτική, υπάρχει σταθερότητα ώστε να δημιουργηθούν οι προσδοκίες που θα δώσουν την ευκαιρία η χώρα να μην μπει σε μια πολιτική αβεβαιότητα νέων περιπετειών και βεβαίως όχι άλλα λάθη.
Η «πελατεία» του θυμού έχει αυξηθεί και καραδοκεί. Έχει αυξηθεί κυρίως από τον συνδυασμό ακρίβειας και χαμηλών μισθών. Ευτυχώς όμως οι μνήμες είναι ζωντανές και ξέρουμε σε τι περιπέτειες μπορεί να μπούμε, πρωτίστως η χώρα η οποία έχει πέσει θύμα πολλές φορές των εκρήξεων του θυμικού.
Σε αυτή την προσπάθεια τα κόμματα αρνούνται να βάλουν πλάτη, χαρακτηριστικό τους ο βαθιά διχαστικός τρόπος που χειρίζονται τα πράγματα. Βλέπετε, η διχαστικότητα είναι εγγενές στοιχείο της πολιτικής νοοτροπίας.
Στον πολιτικό ανταγωνισμό δεν υπάρχουν κανόνες συμπεριφοράς, αποτέλεσμα η αντιπαράθεση πολώνεται και εκχυδαΐζεται. Ακόμη και περιστατικά που εμφανώς προσφέρονται για σύμπνοια, γίνονται αφορμές διχαστικής αντιπαράθεσης.
Αποτέλεσμα, να έχει σωρευτεί εύφλεκτη ύλη στα έγκατα της κοινωνίας, μέσα στην οποία ανακατεύονται οικονομικές δυσκολίες, προβλήματα καθημερινότητας, έλλειψη προοπτικής, μαζί με βαθιά δυσπιστία απέναντι στους θεσμούς.
Φαίνεται πως έτσι θα πορευτούμε μέχρι τις εκλογές. Το θέμα είναι αν θα αντέξει η οικονομία σε ένα τέτοιο κλίμα, καθώς η πολιτική σταθερότητα είναι η αναγκαία συνθήκη για την ανάπτυξη και τις επενδύσεις. Αυτοί που δεν το κατανοούν, κουβαλούν μέσα τους τον προδομένο θυμό του 2015, επιζητώντας μια αναδρομική δικαίωση.
Πάντως, κοιτάζοντας και τον υπόλοιπο κόσμο, σκέφτομαι, αν μη τι άλλο, στην Ελλάδα βρισκόμαστε σε καλύτερη θέση. Η ελπίδα δεν θα χαθεί. Δεν είναι δυνατόν τα Τέμπη και ο Ο.Π.Ε.Κ.Ε.Π.Ε. να μας γυρίσουν στο 2015._
Μιχάλης Βασ. Σούμπλης
